"അരുൾപെരുംജ്യോതി:വള്ളലാർ രാമലിംഗ സ്വാമികളുടെ ആത്മീയ വിപ്ലവവും അനശ്വര ദർശനവും"

1874 ജനുവരി 30-ലെ ആ രാത്രി. വടലൂരിനടുത്ത് മെട്ടുകുപ്പത്തെ ഒരു ചെറിയ മുറിയിലേക്ക് വള്ളലാർ പ്രവേശിച്ചു. വാതിലടയ്ക്കുന്നതിന് മുൻപ് അദ്ദേഹം തൻ്റെ  അനുയായികളോട് പറഞ്ഞു: “എന്നെ തിരഞ്ഞ് ഈ വാതിൽ തുറക്കരുത്. തുറന്നാലും അവിടെ ഒന്നും കാണില്ല.” മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, കൗതുകം സഹിക്കവയ്യാതെ ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ ആ വാതിൽ തകർത്തു അകത്തു കടന്നു. മുറി ശൂന്യമായിരുന്നു! അവിടെ ഒരു ശരീരമോ, അസ്ഥിയോ, പോറലോ പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം 'അരുൾപെരുംജ്യോതി'യിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു എന്ന വിശ്വാസം ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന തിരോധാനമായി ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്നു.

ഇത് വെറുമൊരു അത്ഭുതകഥയല്ല; 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ തമിഴ് മണ്ണിൽ ജാതിക്കും മതത്തിനും ആചാരങ്ങൾക്കും അപ്പുറം മനുഷ്യത്വത്തിൻ്റെ  പുതിയൊരു ആകാശം തീർത്ത തിരുവരുട്പ്രകാശ വള്ളലാർ എന്ന രാമലിംഗ സ്വാമികളുടെ ജീവിതമാണ്.

ബാല്യവും ജ്ഞാനോദയവും

1823 ഒക്ടോബർ 5-ന് ചിദംബരത്തിനടുത്തുള്ള മരുതൂർ ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു രാമലിംഗത്തിൻ്റെ  ജനനം. അഞ്ചാം വയസ്സിൽ അച്ഛനെ നഷ്ടപ്പെട്ട അദ്ദേഹം ചെന്നൈയിലെ ജ്യേഷ്ഠൻ്റെ  സംരക്ഷണയിലാണ് വളർന്നത്. ഔപചാരിക വിദ്യാലയങ്ങളേക്കാൾ അദ്ദേഹം ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ഏകാന്തതയായിരുന്നു.

11-ാം വയസ്സിൽ തന്നെ ഭക്തിഗാനങ്ങൾ രചിച്ചു തുടങ്ങിയ അദ്ദേഹം, 27-ാം വയസ്സിൽ വിവാഹിതനായെങ്കിലും ലൗകിക ജീവിതം അദ്ദേഹത്തെ തളച്ചിട്ടില്ല. “വാടിയ പയിരിനെ കണ്ടപ്പോതെല്ലാം വാടിനേൻ” (വാടിയ ചെടിയെ കണ്ടപ്പോഴെല്ലാം എൻ്റെ  ഉള്ളം വാടി) എന്ന അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ  വരികൾ കേവലം കവിതയല്ല, മറിച്ച് ഭൂമിയിലെ സകല ജീവജാലങ്ങളോടും അദ്ദേഹം പുലർത്തിയ അഗാധമായ കാരുണ്യത്തിൻ്റെ  പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.

തിരുവരുട്പാ: ദൈവിക കൃപയുടെ ഗീതങ്ങൾ

വള്ളലാർ ലോകത്തിന് നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ സാഹിത്യ-ആത്മീയ നിധിയാണ് ‘തിരുവരുട്പാ’. 5818 ഗാനങ്ങളടങ്ങിയ ഈ സമാഹാരത്തിൻ്റെ  ഹൃദയം ആറാം തിരുമുറൈയിലെ ‘അരുൾപെരുംജ്യോതി അഗവൽ’ ആണ്. 1596 വരികളുള്ള ഈ മഹാകാവ്യം അദ്ദേഹം ഒറ്റരാത്രികൊണ്ടാണ് രചിച്ചതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

“അരുൾപെരുംജ്യോതി! അരുൾപെരുംജ്യോതി!

തനിപ്പെരുംകരുണൈ അരുൾപെരുംജ്യോതി!”

വേദങ്ങളുടെ മുകളിലും ആഗമങ്ങളുടെ മുകളിലും നിൽക്കുന്ന പരമസത്ത്യമേ! ആകാശത്തിനപ്പുറം, മനസ്സിനപ്പുറം, വാക്കിനപ്പുറം തിളങ്ങുന്നവനേ! എല്ലാ ജീവികളിലും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അമൃതജ്യോതിയേ!

മനുഷ്യൻ്റെ  ആത്മാവിനെ മറയ്ക്കുന്ന അജ്ഞതയുടെ ഏഴ് തിരശ്ശീലകൾ നീങ്ങിയാൽ മാത്രമേ ഉള്ളിലെ ജ്യോതി വെളിപ്പെടൂ എന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. ജാതി-മത ഭേദമന്യേയുള്ള മനുഷ്യസ്നേഹമാണ് ആ തിരശ്ശീലകൾ നീക്കാനുള്ള ഏക വഴി.

സമരസ സുത്ത സന്മാർഗ്ഗം: പ്രവൃത്തിയുടെ മതം

ആചാരങ്ങളിലല്ല, പ്രവൃത്തിയിലാണ് ദൈവമിരിക്കുന്നത് എന്ന് വള്ളലാർ വിശ്വസിച്ചു. ഇതിനായി അദ്ദേഹം രണ്ട് മഹത്തായ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുത്തു:

1. സത്യധർമ്മ സാലൈ (1867): വടലൂരിൽ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച ഈ ദാനശാലയിൽ 158 വർഷമായി ഒരു ദിവസം പോലും അടുപ്പിലെ തീ അണഞ്ഞിട്ടില്ല. ജാതിയോ മതമോ നോക്കാതെ വിശക്കുന്നവന് ഇന്നും അവിടെ ഭക്ഷണം ലഭിക്കുന്നു.

2. സത്യജ്ഞാനസഭ (1872): ഇവിടെ വിഗ്രഹങ്ങളില്ല, പൂജകളില്ല. വെളിച്ചം (ജ്യോതി) മാത്രമാണ് ആരാധനാമൂർത്തി. എട്ടുകോണാകൃതിയിലുള്ള ഈ സഭയിൽ തൈപ്പൂയം  നാളിൽ ഏഴ് തിരശ്ശീലകൾ നീക്കി ജ്യോതി ദർശനം നടത്തുന്ന പാരമ്പര്യം ഇന്നും തുടരുന്നു.

മരണമില്ലാത്ത ജീവിതം (Deathless Life)

ശരീരത്തെ ശുദ്ധമായ ജ്യോതിയാക്കി മാറ്റുന്നതിലൂടെ മരണത്തെ ജയിക്കാമെന്ന് വള്ളലാർ വിശ്വസിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ  തിരോധാനം ആ വിശ്വാസത്തിൻ്റെ  പൂർത്തീകരണമായിരുന്നു. “മരണമില്ലാ പെരുവഴ്‌വ്” (മരണമില്ലാത്ത മഹത്തായ ജീവിതം) എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്‌ഷ്യം. മൃതദേഹങ്ങൾ അടക്കം ചെയ്യുന്നതിനോ ദഹിപ്പിക്കുന്നതിനോ അദ്ദേഹം എതിരായിരുന്നു, പകരം ജീവനുള്ളപ്പോൾ തന്നെ ശരീരം ദൈവിക പ്രകാശമായി മാറുന്ന അവസ്ഥയെ അദ്ദേഹം സ്വപ്നം കണ്ടു.

ആധുനിക കാലത്തെ വള്ളലാർ: വെല്ലുവിളികളും പ്രസക്തിയും

ഇന്നത്തെ വിഭജിത ലോകത്ത് വള്ളലാറുടെ സന്ദേശങ്ങൾക്ക് ഏറുന്ന പ്രാധാന്യം ചെറുതല്ല. എന്നാൽ, വർത്തമാനകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൈതൃകം ചില വിവാദങ്ങളിൽ പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

• അധികാര തർക്കങ്ങൾ: വടലൂരിലെ വള്ളലാർ ഇന്റർനാഷണൽ സെന്റർ നിർമ്മാണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഭക്തരും സർക്കാരും തമ്മിലുള്ള നിയമയുദ്ധം സുപ്രീം കോടതി വരെ എത്തിനിൽക്കുന്നു.

• ഭൂമി കൈയേറ്റം: വള്ളലാർക്ക് ദാനമായി ലഭിച്ച ഏക്കറക്കണക്കിന് ഭൂമി അപ്രത്യക്ഷമായത് വലിയ ചർച്ചയായിട്ടുണ്ട്.

• വാണിജ്യവൽക്കരണം: ആത്മീയതയെ കച്ചവടമാക്കുന്നതിനെതിരെ വള്ളലാർ നൽകിയ മുന്നറിയിപ്പുകൾ ഇന്ന് പലപ്പോഴും വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.

വള്ളലാർ ഒരു സിദ്ധനോ സന്യാസിയോ മാത്രമായിരുന്നില്ല; അദ്ദേഹം ഒരു പ്രവാചകനായിരുന്നു. ജാതിയും മതവും മനുഷ്യനെ വേർതിരിക്കുമ്പോൾ, ‘ജീവകാരുണ്യം’ എന്ന ഒരൊറ്റ നൂലിൽ എല്ലാവരെയും കോർത്തിണക്കാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചു. ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ഇരുളടഞ്ഞ ഗർഭഗൃഹങ്ങളിൽ നിന്നല്ല, വിശക്കുന്നവന്റെ വയർ നിറയ്ക്കുമ്പോഴാണ് ദൈവം പുഞ്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലെ സ്വാർത്ഥതയുടെയും അജ്ഞതയുടെയും തിരശ്ശീലകൾ നീക്കാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ, വള്ളലാർ തെളിച്ച ആ ‘അരുൾപെരുംജ്യോതി’ നമുക്കുള്ളിലും പ്രകാശിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.