ഭയവും കാഫ്ക്കയും നമ്മളും .

ഫ്രാൻസ് കാഫ്കയുടെ "ദി മെറ്റമോർഫോസിസ്" എന്ന നോവൽ ലോകസാഹിത്യത്തിലെ ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കുന്ന വാചകങ്ങളിലൊന്നുകൊണ്ടാണ് തുടങ്ങുന്നത്: 

"As Gregor Samsa awoke one morning from uneasy dreams he found himself transformed in his bed into a gigantic insect"

ഒരു മനുഷ്യൻ ഉണർന്നപ്പോൾ തന്നെത്താൻ ഒരു വമ്പൻ പ്രാണിയായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് കണ്ടെത്തുന്നു. 
മുന്നറിയിപ്പൊന്നുമില്ല, വിശദീകരണമൊന്നുമില്ല, നാടകീയമായ ആമുഖമൊന്നുമില്ല. ആഘാതം നേരിട്ടുതന്നെ വരുന്നു—അതാണ് കാഫ്കയുടെ പ്രതിഭ.

ഗ്രിഗോർ സാംസയുടെ ഈ പേടിസ്വപ്നത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം നമ്മെ സൗമ്യമായി ക്ഷണിക്കുന്നില്ല; നേരെ അതിൻ്റെ  നടുവിലേക്ക് തള്ളിയിടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. യുക്തിയോ ന്യായമോ ഇല്ലാതെ, നിലനിൽപ്പിൻ്റെ അബ്സർഡിറ്റിയെ നേരിട്ട് അഭിമുഖീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നു.

"ദി മെറ്റമോർഫോസിസ്" ഇത്രയധികം മനസ്സിനെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നത് രൂപാന്തരം തന്നെയല്ല, മറിച്ച് എല്ലാവരും അതിനെ എത്ര സാധാരണമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ്. തൻ്റെ വികൃതമായ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചല്ല, ജോലി നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഗ്രിഗോറിന് ഏറ്റവും ആശങ്ക. 
കുടുംബം ആദ്യം ഞെട്ടിയെങ്കിലും വേഗം അത് അസഹിഷ്ണുതയായി, ലജ്ജയായി, അവസാനം നിശ്ശബ്ദമായ ക്രൂരതയായി മാറി. 
കാഫ്ക ഇവിടെ ഒരു അസ്വസ്ഥതയുള്ള സത്യം തുറന്നുകാട്ടുന്നു: സമൂഹം പലപ്പോഴും മനുഷ്യത്വത്തെക്കാൾ ഉപയോഗത്തിനാണ് മൂല്യം കൽപ്പിക്കുന്നത്. ഗ്രിഗോർ പണം സമ്പാദിച്ച് കുടുംബത്തെ പോറ്റുന്നിടത്തോളം അവന് പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവന് ആ പ്രവർത്തനം നിർവഹിക്കാൻ കഴിയാതായ നിമിഷം മുതൽ അവൻ്റെ മൂല്യം പതുക്കെ, വേദനാജനകമായി, ഏതാണ്ട് മര്യാദയോടെ തന്നെ ഇല്ലാതാകാൻ തുടങ്ങി.

കാഫ്കയുടെ ഭാഷ വഞ്ചനാപരമാംവിധം ലളിതമാണ്, എന്നിട്ടും ഓരോ വാചകവും വൈകാരിക ഭാരം വഹിക്കുന്നു. കാവ്യാത്മക അതിശയോക്തിയോ നാടകീയ പ്രസംഗങ്ങളോ ഇല്ല—വെറും തണുത്ത നിരീക്ഷണം മാത്രം. 

എന്നിട്ടും ഈ ശാന്തമായ ഉപരിതലത്തിനടിയിൽ ആഴമായ നിരാശയുണ്ട്. ഗ്രിഗോറിൻ്റെ മുറി ചെറുതാകുന്നു, ഇരുണ്ടതാകുന്നു, ശൂന്യമാകുന്നു—ലോകത്തിലെ അവൻ്റെ സ്ഥാനം ചുരുങ്ങുന്നതിൻ്റെ പ്രതിഫലനം. ഒരേയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്ന സഹോദരി ഗ്രെട്ടെ പോലും പരിചരണത്തിൽ മടുക്കുന്നു. അവളുടെ സ്നേഹം ഇല്ലാതാകുന്നത് അവൾ ദുഷ്ടയായതുകൊണ്ടല്ല; ക്ഷീണം, ഭയം, സാമൂഹിക സമ്മർദം എന്നിവ നിശ്ശബ്ദമായി കരുണയെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു . വെറുപ്പിനെക്കാൾ അവഗണനയാണ് കൂടുതൽ നാശകരമെന്ന് കാഫ്ക പറയാതെ പറയുന്നു.

ഈ കഥയുടെ ഹൃദയഭാഗത്ത് പ്രാണികളോ ഫാന്റസിയോ അല്ല—അത് അന്യവൽക്കരണമാണ്. രൂപാന്തരത്തിന് മുമ്പേ തന്നെ ഗ്രിഗോർ ഒറ്റപ്പെട്ടവനായിരുന്നു. ജോലി ചെയ്യാനായി ജീവിക്കുകയായിരുന്നു അവൻ; ജീവിക്കാനായി ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു; സന്തോഷമില്ലാതെ ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. ശാരീരിക മാറ്റം വെറും ദൃശ്യമാക്കലാണ്—അവൻ എന്തായിരുന്നു എന്നതിനെ. അവൻ കാണപ്പെടാത്തവനായിരുന്നു, കേൾക്കപ്പെടാത്തവനായിരുന്നു, വൈകാരികമായി ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ആധുനിക മനുഷ്യാവസ്ഥയെ കാഫ്ക അസ്വസ്ഥതയുള്ള കൃത്യതയോടെ പകർത്തുന്നു. 
നാം തിരഞ്ഞെടുക്കാത്ത റോളുകളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്, പ്രതീക്ഷകളാൽ തകർക്കപ്പെടുന്നത്, പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ മാത്രം മൂല്യമുള്ളവരാകുന്നത്.

അവസാന പേജ് കഴിഞ്ഞും നമ്മെ പിന്തുടരുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്: ഗ്രിഗോറിൻ്റെ രൂപാന്തരം ശാപമായിരുന്നോ..., അതോ ക്രൂരമായ വെളിപ്പെടുത്തലായിരുന്നോ? അവൻ പ്രാണിയായി മാറിയതാണോ, അതോ ലോകം അവനെ എങ്ങനെ കണ്ടിരുന്നു എന്നത് അവസാനം വെളിപ്പെടുത്തിയതാണോ? ഇന്ന് ഗ്രിഗോർ സാംസ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ—എരിഞ്ഞുതീർന്ന , അമിതമായി ജോലി ചെയ്ത്, നിശ്ശബ്ദമായി കഷ്ടപ്പെട്ട്—അവൻ്റെ വിധി വേറെ എന്തായിരിക്കുമായിരുന്നു? 
ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ... പറയൂ: എപ്പോഴാണ്   സമൂഹം ഒരു മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണുന്നത് നിർത്തി, ഭാരമായി കാണാൻ തുടങ്ങുന്നത്  ?     

ഫ്രാൻസ് കാഫ്കയുടെ "ദി കാസിൽ" (The Castle) എന്ന നോവൽ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ  അപൂർണമായ ഒരു കൃതിയാണ്, 1926-ൽ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മരണശേഷം ആണ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്. . "ദി ട്രയൽ" പോലെ തന്നെ, ഇതും അബ്സർഡിറ്റി, ബ്യൂറോക്രസി, അന്യവൽക്കരണം എന്നീ തീമുകളെ ആസ്പദമാക്കിയാണ് നിർമിക്കപ്പെട്ടത്. കാഫ്കയുടെ ശൈലിയിൽ, ഈ കഥയും ഒരു ഭീതിദമായ സ്വപ്നം പോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നു.യാഥാർഥ്യവും അസാധാരണതയും ഇടകലരുന്നു.

കഥയുടെ തുടക്കം ഇങ്ങനെ: കെ. എന്ന ലാൻഡ് സർവെയർ ഒരു ഗ്രാമത്തിലെത്തുന്നു, അവിടെയുള്ള കോട്ട (കാസിൽ) അധികാരികൾക്കായി ജോലി ചെയ്യാൻ. എന്നാൽ, അയാൾക്ക് കോട്ടയിലേക്ക് പ്രവേശനം ലഭിക്കുന്നില്ല. ഗ്രാമം മുഴുവൻ കോട്ടയുടെ അധികാരത്തിനടിയിലാണ്, പക്ഷേ കോട്ട ഒരു അപ്രാപ്യമായ, അദൃശ്യമായ സാന്നിധ്യമാണ്. 

കെ. തൻ്റെ  നിയമനം തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു, ഉദ്യോഗസ്ഥരെ കാണാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും  അനന്തമായ ബ്യൂറോക്രസിയുടെ ചുഴിയിൽ കുടുങ്ങുന്നു. ഫ്രൈഡ, ഓൾഗ തുടങ്ങിയ കഥാപാത്രങ്ങൾ അയാളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇടപെടുന്നു, പക്ഷേ ഒന്നും പരിഹരിക്കുന്നില്ല.

എന്താണ് "ദി കാസിൽ" -നെ ഇത്രയധികം അസ്വസ്ഥതയുടെ  പ്രതീകമാക്കുന്നത് ? അത് അധികാരത്തിൻ്റെ അപ്രാപ്യതയും ബ്യൂറോക്രസിയുടെ ക്രൂരതയുമാണ്. കോട്ട ഒരു പ്രതീകമാണ്—അത് ദൈവം, സമൂഹം, അല്ലെങ്കിൽ അദൃശ്യമായ അധികാരവ്യവസ്ഥയെ പ്രതിനിധീകരിക്കാം. കെ. എത്ര ശ്രമിച്ചാലും, അയാൾ ഒരു പുറംനാട്ടുകാരനായി തുടരുന്നു; അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നില്ല. കാഫ്ക ഇവിടെ ആധുനിക മനുഷ്യൻ്റെ അവസ്ഥയെ വിമർശിക്കുന്നു: നാം തേടുന്ന അർത്ഥം അല്ലെങ്കിൽ അംഗീകാരം എപ്പോഴും അകലെയാണ്, ചുറ്റുപാടുകൾ അഥവാ സിസ്റ്റം നമ്മെ ചതിക്കുന്നു.

കാഫ്കയുടെ ഭാഷ വീണ്ടും ലളിതവും നിരീക്ഷണാത്മകവുമാണ്. നാടകീയതയില്ല, വികാരങ്ങളുടെ പൊട്ടിത്തെറിയില്ല, വെറും ക്രമാനുഗതമായ വിവരണം. എന്നിട്ടും, കെ.-യുടെ നിരാശയും ആശയക്കുഴപ്പവും വായനക്കാരനെ ബാധിക്കുന്നു. ഗ്രാമത്തിൻ്റെ ജീവിതം സാധാരണമാണ്, പക്ഷേ അതിനടിയിൽ ഒരു ഭീതിയുടെ അടിയൊഴുക്കുണ്ട് . 

കഥ അപൂർണമായിരുന്നു.  ആ കഥ നശിപ്പിച്ചു  കളയാൻ കാഫ്കയുടെ നിർദ്ദേശം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.

കഥയുടെ കാതൽ അന്യവൽക്കരണവും അർത്ഥശൂന്യമായ തിരച്ചിലുമാണ്. കെ. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനാണ്, പക്ഷേ അയാൾ ഒരു അനന്തമായ പിരിയൻഗോവണിയിൽ  കുടുങ്ങുന്നു. ഇത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് .

 നാം തേടുന്ന ലക്ഷ്യങ്ങൾ അപ്രാപ്യമാണ്, അധികാരം നമ്മെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. കാഫ്കയുടെ ലോകത്ത്, വ്യക്തി എപ്പോഴും പരാജിതനാണ്.പക്ഷേ അത് തിരിച്ചറിയുന്നതിലാണ് സത്യദർശനം ഉള്ളത് .

അവസാനം, ഒരു ചോദ്യം നമ്മെ വിടാതെ പിന്തുടരുന്നു: കോട്ട ഒരു ശത്രുവാണോ, അതോ നമ്മുടെ സ്വന്തം ഭ്രമങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനമാണോ? ഇന്നത്തെ ലോകത്ത്   ബ്യൂറോക്രസി, അദൃശ്യ അധികാരങ്ങൾ, അംഗീകാരത്തിനായുള്ള തിരച്ചിൽ, ഒരു 'കെ.' -യുടെ വിധി വ്യത്യസ്തമാകുമോ? 

ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ... അധികാരം എന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ്?
 അത് ആർക്കാണ് ലഭ്യമാകുന്നത്?