ഭാവിയുടെ സൂക്ഷിപ്പുകാരൻ-ചെറുവയൽ രാമൻ|Cheruvayal Raman: The Guardian of Traditional Rice Seeds | Yaralava

ചില മനുഷ്യർ ജീവിക്കുന്നത് സ്വന്തം ജീവിതത്തിനുവേണ്ടി മാത്രമല്ല. തങ്ങൾക്കു മുമ്പുള്ള തലമുറകൾ കൈമാറിയ അറിവും അനുഭവവും വരുംതലമുറകൾക്കായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനാണ് അവർ ജീവിക്കുന്നത്. ചെറുവയൽ രാമൻ അങ്ങനെയൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു.

വയനാട്ടിലെ ഒരു സാധാരണ കർഷകനായിരുന്നു ചെറുവയൽ രാമൻ. എന്നാൽ, അദ്ദേഹം ചെയ്ത പ്രവൃത്തി സാധാരണമായിരുന്നില്ല. കാലം മറവിയിലേക്കു തള്ളിയ പാരമ്പര്യ നെൽവിത്തുകളെ അദ്ദേഹം ജീവിതംകൊണ്ട് സംരക്ഷിച്ചു. കൃഷി ഒരു തൊഴിൽ മാത്രമല്ലെന്നും അത് പ്രകൃതിയോടും മനുഷ്യസമൂഹത്തോടുമുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്നും അദ്ദേഹം സ്വന്തം ജീവിതത്തിലൂടെ തെളിയിച്ചു.

ഇന്ന് അദ്ദേഹം നമ്മെ വിട്ടുപിരിയുമ്പോൾ നഷ്ടമാകുന്നത് ഒരു കർഷകന്റെ ജീവിതം മാത്രമല്ല. മണ്ണിനെ വായിക്കാൻ അറിയുന്ന ഒരാളെയും വിത്തുകളുടെ ചരിത്രം തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരാളെയും പ്രകൃതിയുമായി ചേർന്നുനിന്ന ഒരു ജീവിതരീതിയെയുമാണ് നമുക്ക് നഷ്ടമാകുന്നത്.

 പാരമ്പര്യത്തിന്റെ കാവൽക്കാരൻ

1952 ജൂൺ 6-ന് വയനാട്ടിലെ മാനന്തവാടി എടവക കമ്മനയിലാണ് ചെറുവയൽ രാമൻ ജനിച്ചത്. കുറിച്യ ഗോത്രസമൂഹത്തിൽപ്പെട്ട അദ്ദേഹം ചെറുപ്പത്തിൽത്തന്നെ കൃഷിയുമായി അടുത്ത ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചു. പത്താം വയസ്സിൽ അമ്മാവനോടൊപ്പം പാടത്തിറങ്ങിയ അദ്ദേഹം പിന്നീട് കൃഷിയെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാക്കി.

അമ്മാവന്റെ മരണശേഷം കുടുംബത്തിന്റെ കൃഷിയുടെയും പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും വലിയ ഉത്തരവാദിത്തം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുമലിലായി. അങ്ങനെ കൃഷി അദ്ദേഹത്തിന് ഉപജീവനമാർഗം മാത്രമായിരുന്നില്ല. മുൻതലമുറകൾ ഏൽപ്പിച്ച ഒരു ദൗത്യമായി അതു മാറി.

ഒരു സർക്കാർ ജോലി ലഭിച്ചിട്ടും അദ്ദേഹം കൃഷിയിലേക്കു മടങ്ങിയെത്തി. സുരക്ഷിതമായ വരുമാനത്തേക്കാൾ മണ്ണുമായുള്ള ബന്ധത്തിനാണ് അദ്ദേഹം പ്രാധാന്യം നൽകിയത്. അതിൽ ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഇഷ്ടം മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്. തന്റെ ജീവിതത്തിന് എന്ത് അർഥമാണ് വേണ്ടതെന്ന വ്യക്തമായ ബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

പാരമ്പര്യ നെല്ലിനങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതു കണ്ടപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹം അവയുടെ സംരക്ഷണത്തിനായി കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തിയത്. സങ്കരയിനങ്ങളും ആധുനിക കൃഷിരീതികളും വ്യാപകമായപ്പോൾ പല നാടൻ വിത്തുകളും കൃഷിയിടങ്ങളിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. അത്തരം വിത്തുകൾ ഒരിക്കൽ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അവയുടെ പഴയ സ്വഭാവം വീണ്ടെടുക്കുക എളുപ്പമല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അതിനാൽ അദ്ദേഹം വിത്തുകൾ ശേഖരിക്കുകയും അവ കൃഷി ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അവയെ അടുത്ത വിളവെടുപ്പിലേക്കു കൈമാറി. അങ്ങനെ അൻപതിലേറെ പാരമ്പര്യ നെല്ലിനങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധേയമായ പങ്കുവഹിച്ചു. *നെല്ലച്ഛൻ* എന്ന പേര് അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചത് വെറുതെയല്ല.

 ഓരോ വിത്തിലും ഒരു ചരിത്രമുണ്ട്

ഒരു വിത്ത് വെറും ധാന്യമല്ല. അതിൽ ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ കാലാവസ്ഥയുണ്ട്. മണ്ണിന്റെ സ്വഭാവമുണ്ട്. തലമുറകളുടെ കൃഷിയനുഭവമുണ്ട്. പ്രകൃതിയുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ട് ജീവിച്ച മനുഷ്യരുടെ അറിവുമുണ്ട്.

ഓരോ നെല്ലിനവും ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ വളരാൻ അനുയോജ്യമായിരിക്കാം. ചിലത് വെള്ളക്കെട്ടിനെ അതിജീവിക്കും. ചിലത് വരൾച്ചയെ നേരിടും. ചിലതിന് പ്രത്യേക രുചിയുണ്ടാകും. മറ്റുചിലതിന് ഔഷധപരമായോ ഭക്ഷണപരമായോ പ്രാധാന്യമുണ്ടാകാം. ഇവയെല്ലാം കൃഷിയുടെ ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ഇന്ന് കൃഷിയിൽ ഉൽപ്പാദനത്തിനും ലാഭത്തിനും വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. കൂടുതൽ വിളവ്, കുറഞ്ഞ ചെലവ്, വേഗത്തിലുള്ള ഉൽപ്പാദനം എന്നിവയാണ് പലപ്പോഴും വിജയത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ. എന്നാൽ എല്ലാ പ്രദേശങ്ങൾക്കും എല്ലാ കാലാവസ്ഥകൾക്കും ഒരേ വിത്ത് അനുയോജ്യമാകണമെന്നില്ല. ഒരു പ്രത്യേക വിളയിനത്തെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നത് ഭാവിയിൽ അപകടസാധ്യതകൾ സൃഷ്ടിക്കാനും ഇടയുണ്ട്.

ഇവിടെയാണ് പാരമ്പര്യ വിത്തുകളുടെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാകുന്നത്. അവയെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് പഴയകാലത്തോടുള്ള വൈകാരികമായ അടുപ്പം കൊണ്ടു മാത്രമല്ല. ഭാവിയിലെ കൃഷിക്കുള്ള സാധ്യതകൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗം കൂടിയാണത്.

ചെറുവയൽ രാമൻ ഈ വലിയ സത്യം തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ കാണിച്ചുതന്നു. കാർഷിക ജൈവവൈവിധ്യം സംരക്ഷിക്കാൻ വലിയ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ശാസ്ത്രീയ സംവിധാനങ്ങൾക്കും മാത്രമല്ല കഴിയുക. മണ്ണിനോടു ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനും അതിൽ നിർണായകമായ പങ്കുവഹിക്കാം.

 വിത്ത് വിൽക്കാനുള്ള ചരക്കല്ല

ചെറുവയൽ രാമന്റെ വിത്തുകൈമാറ്റരീതിയും ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു. വിത്തുകൾക്ക് പണം വാങ്ങുന്നതിനുപകരം അദ്ദേഹം അവ കൃഷി ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് സൗജന്യമായി നൽകി. അടുത്ത വിളവെടുപ്പിൽ അത്രയും അളവിൽ വിത്ത് തിരികെ നൽകണമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥ.

ഈ രീതിയിൽ വലിയൊരു ആശയമുണ്ട്. വിത്ത് ഒരാളുടെ സ്വകാര്യ സമ്പത്തായി ഒതുങ്ങേണ്ടതല്ല. അത് കൃഷിയുടെ തുടർച്ച ഉറപ്പാക്കുന്ന പൊതുസമ്പത്താണ്. ഒരാൾക്കു ലഭിച്ച വിത്ത് മറ്റൊരാളുടെ വയലിൽ മുളയ്ക്കണം. അവിടെനിന്ന് വീണ്ടും മറ്റൊരിടത്തേക്കു പോകണം. അങ്ങനെ വിത്തിന്റെ ജീവിതം തുടരണം.

ഇത് വെറുമൊരു വിത്തുകൈമാറ്റമല്ല. പരസ്പരവിശ്വാസത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു സാമൂഹിക ബന്ധമാണ്. പണംകൊടുത്ത് വാങ്ങുന്ന സാധനത്തിന്റെ ബന്ധത്തിൽനിന്ന് ഇത് വ്യത്യസ്തമാണ്. ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ടത് ഉടമസ്ഥതയല്ല; തുടർച്ചയാണ്.

ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് എല്ലാത്തിനും വിപണിമൂല്യം കൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ മുതൽ മനുഷ്യന്റെ അറിവുവരെ പലതും വിൽപ്പനച്ചരക്കുകളായി മാറുന്നു. അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ ചെറുവയൽ രാമന്റെ ജീവിതം മറ്റൊരു മൂല്യവ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ലാഭത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം തീരുമാനിക്കേണ്ടതില്ല. ചില അറിവുകൾ പങ്കുവയ്ക്കപ്പെടണം. ചില സമ്പത്തുകൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. ചില ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറണം. അതിനായി വ്യക്തിപരമായ ലാഭം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നാലും അതിന് അർഥമുണ്ട്.

 മണ്ണിൽനിന്നു പഠിച്ച ശാസ്ത്രം

ചെറുവയൽ രാമന് കാർഷികശാസ്ത്രത്തിൽ ഔപചാരികമായ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ കൃഷിയെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അറിവ് പരിമിതമായിരുന്നില്ല. മണ്ണും വെള്ളവും വിത്തും കാലാവസ്ഥയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വർഷങ്ങളുടെ അനുഭവത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.

രാസവളങ്ങളുടെയും കീടനാശിനികളുടെയും അമിതമായ ഉപയോഗത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ആശങ്കപ്പെട്ടിരുന്നു. സ്വന്തം കൃഷിയിടത്തിൽ ജൈവരീതികൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകി. പരമ്പരാഗത കൃഷിയറിവുകളെ അദ്ദേഹം പ്രയോഗത്തിലൂടെ നിലനിർത്തി.

ഇതിന്റെ അർഥം ആധുനിക കാർഷികശാസ്ത്രത്തെ പൂർണമായി തള്ളിക്കളയണമെന്നല്ല. ശാസ്ത്രീയ ഗവേഷണവും കർഷകരുടെ അനുഭവജ്ഞാനവും പരസ്പരം സഹായിക്കണം. തലമുറകളിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട അറിവുകളെ പഠിക്കണം. അവയിൽ ഉപയോഗപ്രദമായവ തിരിച്ചറിയണം. പുതിയ അറിവുകൾക്കൊപ്പം അവയെ പരിശോധിക്കുകയും വേണം.

ചെറുവയൽ രാമന്റെ ജീവിതം ഈ സംവാദത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അറിവ് സർവകലാശാലകളിലും ഗവേഷണശാലകളിലും മാത്രമല്ല രൂപപ്പെടുന്നത്. വയലുകളിലും കാടുകളിലും പ്രകൃതിയുമായി അടുത്തു ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ അനുഭവങ്ങളിലും അറിവുണ്ട്.

അത്തരം അറിവുകളെ അവഗണിക്കുന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ വലിയ നഷ്ടമാണ്.

പുരസ്കാരങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള മനുഷ്യൻ

ചെറുവയൽ രാമന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ദേശീയതലത്തിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. 2023-ൽ രാജ്യം അദ്ദേഹത്തിന് പത്മശ്രീ നൽകി ആദരിച്ചു. പാരമ്പര്യ നെൽവിത്തുകളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും ജൈവകൃഷിക്കും നൽകിയ സംഭാവനകളാണ് അദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധേയനാക്കിയത്.

എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർഥ മൂല്യം പുരസ്കാരങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

പുരസ്കാരങ്ങൾ ഒരു മനുഷ്യന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ സമൂഹം അംഗീകരിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ആ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നതിലാണ് അവയുടെ യഥാർഥ വിജയം. ഒരാൾ സംരക്ഷിച്ച വിത്തുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷവും കൃഷി ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ടോ? അദ്ദേഹം കൈമാറിയ അറിവുകൾ അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് എത്തുന്നുണ്ടോ? അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാതൃക പിന്തുടരാൻ പുതിയ കർഷകർ തയ്യാറാകുന്നുണ്ടോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ തുടർചരിത്രം നിർണയിക്കുക.

ഒരു മനുഷ്യനെ ആദരിക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രത്തിനു മുന്നിൽ പുഷ്പങ്ങൾ അർപ്പിക്കുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം പൂർത്തിയാകുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച മൂല്യങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുമ്പോഴാണ് ആ ആദരവ് അർഥവത്താകുന്നത്.

 അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ  മരണശേഷം എന്ത്?

ചെറുവയൽ രാമന്റെ വിയോഗം ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു. അദ്ദേഹം ഇത്രയും കാലം സംരക്ഷിച്ച വിത്തുകളുടെ ഭാവി എന്തായിരിക്കും?

വിത്തുകൾ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചാൽ മാത്രം അവയുടെ സംരക്ഷണം പൂർത്തിയാകില്ല. അവ കൃഷി ചെയ്യണം. അവയുടെ സ്വഭാവവും കൃഷിരീതികളും രേഖപ്പെടുത്തണം. അവയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവുകൾ പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറണം. വിത്തുകൾക്ക് അനുയോജ്യമായ മണ്ണും ജലവും പ്രകൃതിസാഹചര്യങ്ങളും സംരക്ഷിക്കണം.

ഇതിന് വ്യക്തിപരമായ ശ്രമങ്ങൾക്കപ്പുറം കൂട്ടായ പ്രവർത്തനവും ആവശ്യമാണ്. കൃഷിവകുപ്പും കാർഷിക സർവകലാശാലകളും ഗവേഷണസ്ഥാപനങ്ങളും പ്രാദേശിക കർഷകസമൂഹങ്ങളും ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കണം. ചെറുവയൽ രാമനെപ്പോലുള്ള കർഷകരുടെ അറിവുകൾ രേഖപ്പെടുത്തുകയും പഠിക്കുകയും വേണം.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട് പാരമ്പര്യ വിത്തുകൾ സംരക്ഷിക്കുന്ന കർഷകർക്ക് ആവശ്യമായ പിന്തുണ നൽകണം. അവരുടെ അറിവിനും അധ്വാനത്തിനും അർഹമായ അംഗീകാരം ലഭിക്കണം. പാരമ്പര്യ നെല്ലിനങ്ങൾ കൃഷി ചെയ്യുന്നത് സാമ്പത്തികമായി അസാധ്യമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയായി മാറരുത്.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരു അനുസ്മരണ പരിപാടി സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനമാണ് ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിത്തുശേഖരവും കൃഷിയറിവുകളും സുരക്ഷിതമായി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം. അതിനുള്ള വ്യക്തമായ സംവിധാനങ്ങൾ ഉണ്ടാകണം.

കാരണം, വിത്തുകൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടാത്തിടത്ത് അനുസ്മരണങ്ങൾകൊണ്ട് മാത്രം പാരമ്പര്യം നിലനിൽക്കില്ല.

 പ്രകൃതിയോട് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ജീവിതം

ഇന്ന് മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയെ കൂടുതൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കാലമാണ്. കൃഷി കൂടുതൽ ഉൽപ്പാദനക്ഷമമാക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ തുടരുന്നു. സാങ്കേതികവിദ്യയും പുതിയ ഗവേഷണങ്ങളും കാർഷികരംഗത്ത് വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

ഈ മാറ്റങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ പുരോഗതി എന്നത് കൂടുതൽ ഉൽപ്പാദനം മാത്രമാണോ എന്ന ചോദ്യം നാം ചോദിക്കണം. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ എത്രത്തോളം നിലനിൽക്കുന്നു? മണ്ണിന്റെ ആരോഗ്യത്തിന് എന്തു സംഭവിക്കുന്നു? ജൈവവൈവിധ്യം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ? ഭാവിതലമുറയ്ക്ക് കൃഷി തുടരാൻ ആവശ്യമായ വിഭവങ്ങൾ ശേഷിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഇവയെല്ലാം വികസനത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തന്നെ കാണണം.

ചെറുവയൽ രാമൻ വലിയ പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ച ആളായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം കൃഷിയിലൂടെ അവയ്ക്ക് മറുപടി കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ച മനുഷ്യനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം നമ്മോട് പറയുന്നത് പ്രകൃതിയെ കീഴടക്കേണ്ട ഒന്നായി കാണരുത് എന്നാണ്. അതിനോടൊപ്പം ജീവിക്കാനുള്ള വഴികൾ കണ്ടെത്തണം.

മണ്ണിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് കർഷകന്റെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തമല്ല. ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനും അതിൽ പങ്കുണ്ട്. കൃഷിയുടെ രീതികൾ പരിസ്ഥിതിയെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്നത് സമൂഹം ഗൗരവമായി കാണണം. പ്രകൃതിയുടെ സമ്പത്ത് വരുംതലമുറകൾക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന ബോധം വളരണം.

ഈ അർഥത്തിൽ ചെറുവയൽ രാമന്റെ ജീവിതം കർഷകരെ മാത്രമല്ല, സമൂഹത്തെ മുഴുവൻ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു.

 മണ്ണിൽനിന്നു മാഞ്ഞുപോകാത്ത ഓർമ

ഒരു വിത്തിന്റെ ജീവിതം വിചിത്രമാണ്. അത് മണ്ണിൽ മറയുന്നു. പിന്നീട് മുളപൊട്ടി പുറത്തുവരുന്നു. വളരുന്നു. കതിരാകുന്നു. വീണ്ടും വിത്തുകൾ നൽകുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു ചെറിയ വിത്തിൽനിന്ന് അനേകം വിത്തുകളിലേക്ക് ജീവിതം പടരുന്നു.

ചെറുവയൽ രാമന്റെ ജീവിതത്തെയും ഈ വിത്തിന്റെ യാത്രയോട് ഉപമിക്കാം.

അദ്ദേഹം ഇനി നമ്മോടൊപ്പം ഇല്ല. എന്നാൽ അദ്ദേഹം സംരക്ഷിച്ച വിത്തുകൾ മണ്ണിൽ മുളയ്ക്കുന്നിടത്തോളം അദ്ദേഹത്തിന്റെ അധ്വാനവും ഓർമയും തുടരും. അദ്ദേഹം പകർന്ന അറിവുകൾ പുതിയ കർഷകരിലേക്ക് എത്തുന്നിടത്തോളം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം സമൂഹത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.

അദ്ദേഹത്തെ *നെല്ലച്ഛൻ* എന്നു വിളിച്ചത് സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വിളിപ്പേരിന് പിന്നിൽ വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. നെല്ലിന്റെ പിതാവ് എന്നു വിളിച്ച മനുഷ്യന്റെ സംഭാവനകൾ നെൽവയലുകളിൽ തുടരണം. പാരമ്പര്യ വിത്തുകൾ കൃഷിയിടങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കണം. കർഷകന്റെ അറിവിന് സമൂഹത്തിൽ അർഹമായ സ്ഥാനം ലഭിക്കണം.

ചെറുവയൽ രാമന്റെ വിയോഗത്തിൽ നമുക്ക് ദുഃഖിക്കാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ ആദരിക്കാം. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ പ്രധാനമായി, അദ്ദേഹം കാത്തുസൂക്ഷിച്ച വിത്തുകളെ നമുക്ക് സംരക്ഷിക്കാം.

കാരണം, ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം അവസാനിക്കാം. എന്നാൽ അദ്ദേഹം സംരക്ഷിച്ച ജീവന്റെ തുടർച്ച അവസാനിക്കരുത്.

ചെറുവയൽ രാമന് ആദരാഞ്ജലികൾ.

മണ്ണിന്റെ ഓർമകളിൽ, നെൽക്കതിരുകളുടെ പച്ചപ്പിൽ, ഓരോ പുതിയ വിത്തിന്റെ മുളപ്പിലും ആ മനുഷ്യന്റെ അധ്വാനം തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും.